موارد منع مصرف OPA: چرا رفلکس گگ و بیماران هوشیار استفاده را رد می کنند

پس از مصرف بیش از حد مواد افیونی، بیمار پاسخ نمی دهد. تعداد تنفس شش نفس در دقیقه است و اشباع اکسیژن در حال کاهش است. شما یک لیفت سر با شیب و چانه انجام می دهید، دهان را باز می کنید و به یک راه هوایی اوروفارنکس (OPA) می رسید. لحظه ای که نوک پلاستیکی خمیده به حلق خلفی برخورد می کند، بیمار دچار تهوع و استفراغ می شود. این یک خطای کلاسیک و قابل اجتناب است: OPA علیرغم یک منع مصرف آشکار استفاده شد. راه هوایی اوروفارنکس نباید در بیمارانی که دارای رفلکس گگ دست نخورده هستند استفاده شود و همچنین نباید در بیمارانی که هوشیار هستند یا به اندازه کافی پاسخگو هستند که در برابر دستگاه مقاومت کنند استفاده شود. قبل از قرار دادن OPA، باید تأیید کنید که بیمار پاسخگو نیست و هیچ رفلکس محافظ راه هوایی ندارد.

کاری که راه هوایی اوروفارنکس انجام می دهد

OPA یک وسیله کمکی راه هوایی خمیده و نیمه سفت است که زبان را به جلو نگه می دارد و از فروپاشی بافت های نرم حلق جلوگیری می کند. از طریق دهان وارد می شود و نوک دیستال آن درست بالای اپی گلوت قرار می گیرد و کانالی شفاف برای رسیدن هوا به حنجره ایجاد می کند. معمولاً در هنگام تهویه با کیسه ماسک، در ایست قلبی و به عنوان یک بلوک گاز گرفتن در طول لوله گذاری دهان استفاده می شود.

این ویژگی ها توضیح می دهد که چرا دستگاه برای هر بیمار مناسب نیست. OPA از راه هوایی در برابر آسپیراسیون محافظت نمی کند و هنگامی که در بیمار نامناسب قرار می گیرد می تواند رفلکس های محافظتی قوی ایجاد کند.

منع مصرف اولیه: رفلکس گگ دست نخورده

رفلکس گگ یک مکانیسم محافظتی است که گلوت را می بندد و عضلات حلق را در هنگام تحریک حلق خلفی منقبض می کند. قرار دادن OPA در بیماری که هنوز این رفلکس را دارد، زنجیره ای از عوارض قابل پیش بینی را ایجاد می کند:

• استفراغ و آسپیراسیون ریوی محتویات معده
• اسپاسم حنجره که می تواند باعث انسداد کامل راه هوایی شود
• سرفه و زور زدن، که فشار داخل جمجمه و نیاز به اکسیژن میوکارد را افزایش می‌دهد.
• هم زدن، که اکسیژن رسانی و تهویه را دشوارتر می کند

به همین دلیل است که رفلکس گگ مهمترین منع مصرف OPA است. اگر بیمار هنگام لمس حلق خلفی دهانش را ببندد، OPA نباید وارد شود. پروتکل های بالینی در سراسر اورژانس و بیهوشی به طور مداوم رفلکس تهوع دست نخورده را به عنوان یک منع مصرف مطلق ذکر می کنند، زیرا خطرات آسپیراسیون و اسپاسم حنجره بیش از هر مزیتی از بهبود جریان هوا است.

منع مصرف دوم: بیمار آگاه یا پاسخگو

یک بیمار آگاه، OPA را تحمل نخواهد کرد. حتی یک بیمار خواب‌آلود که به صدا یا تحریک دردناک پاسخ می‌دهد، اغلب دستگاه را گاز می‌گیرد، می‌بندد یا فشار می‌آورد. قانون بالینی ساده است: OPA فقط برای بیمارانی مناسب است که نمی توانند از راه هوایی خود محافظت کنند. اگر بیمار بتواند صحبت کند، سرفه کند، قورت دهد یا دستورات را دنبال کند، OPA منع مصرف دارد.

استفاده از مقیاس AVPU می تواند به تصمیم گیری سریع کمک کند. OPA فقط برای بیمارانی که به همه محرک ها پاسخ نمی دهند معقول است. برای هر بیماری که به صدا (V) یا درد (P) پاسخ می دهد، OPA مناسب نیست. به دست آوردن هوشیاری در حین احیا یک دلیل شناخته شده برای برداشتن فوری OPA است، زیرا بازگشت رفلکس های راه هوایی بیمار را در معرض خطر استفراغ و آسپیراسیون قرار می دهد.

سایر موارد منع مصرف و اقدامات احتیاطی

فراتر از رفلکس گگ و هوشیاری، چندین موقعیت بالینی نیاز به احتیاط دارند یا استفاده از OPA را کاملاً رد می کنند:

• وجود جسم خارجی مشکوک در راه هوایی فوقانی: دستگاه ممکن است یک انسداد جزئی را به عمق نای فشار دهد.
• ترومای شدید دهان یا جراحی اخیر دهان: قرار دادن آن می تواند بخیه ها را مختل کند، دندان های شکسته را جابجا کند یا خونریزی را بدتر کند.
• بلع سوزاننده همراه با سوختگی دهان و حلق: دستگاه می تواند باعث آسیب بیشتر مخاط شود.
• تریسموس یا فک فشرده: قرار دادن اجباری می تواند به دندان ها و بافت های نرم آسیب برساند.
• ناهنجاری های آناتومیکی مانند بزرگ شدن لوزه ها، تومورهای حلق یا ادم: این موارد می توانند مسیر عبور را منحرف کرده و قرار دادن ایمن را غیرممکن کنند.

در این شرایط، سنجیدن نیاز به پشتیبانی راه هوایی در برابر آسیب احتمالی دستگاه ضروری است. OPA ابزار ساده ای است، اما در صورت استفاده بدون قضاوت بالینی می تواند عوارض جدی ایجاد کند.

نحوه تایید موارد منع مصرف قبل از قرار دادن

ارزیابی اگر به طور سیستماتیک انجام شود کمتر از ده ثانیه طول می کشد:

1. سطح هوشیاری را بررسی کنید. فریاد بزنید و یک محرک دردناک را اعمال کنید. اگر بیمار پاسخ دهد، OPA منع مصرف دارد.
2. رفلکس گگ را بررسی کنید. به آرامی حلق خلفی را با یک زبانه یا نوک مکش تحریک کنید. اگر بیمار تهوع کند، OPA منع مصرف دارد.
3. حفره دهان را بررسی کنید. به دنبال لق شدن دندان، خون، استفراغ یا توده باشید. قبل از اقدام، هرگونه مواد مانع را ساکشن و پاک کنید.
4. به طور مداوم ارزیابی مجدد کنید. سطح هوشیاری بیمار می تواند به سرعت تغییر کند. اگر رفلکس های راه هوایی برگشت، فورا OPA را بردارید.

این رویکرد سیستماتیک از رایج‌ترین خطاها جلوگیری می‌کند: قرار دادن دستگاه خیلی زود در بیمارانی که هنوز رفلکس‌ها دارند، یا گذاشتن آن در محل پس از شروع بیدار شدن بیمار.

جایگزین ایمن تر: راه هوایی نازوفارنکس

هنگامی که OPA به دلیل رفلکس دست نخورده گگ یا حالت نیمه هوشیار منع مصرف دارد، راه هوایی نازوفارنکس (NPA) جایگزین استاندارد است. NPA از طریق سوراخ بینی وارد می شود و در امتداد کف حفره بینی به داخل حلق می رود. از آنجایی که از حفره دهان و حساس ترین نواحی خلفی زبان جلوگیری می کند، در بیمارانی که هنوز برخی از رفلکس های راه هوایی دارند به مراتب بهتر تحمل می شود.

راه هوایی نازوفارنکس یکبار مصرف برای مدیریت راه هوایی این راه هوایی نازوفارنکس یک بار مصرف، جایگزین قابل تحملی را در مواقعی که راه هوایی اوروفارنکس منع مصرف دارد، ارائه می دهد و به حفظ تهویه در بیماران نیمه هوشیار با رفلکس های گگ دست نخورده یا باز شدن دهان محدود کمک می کند. مشاهده محصول →

NPA مخصوصاً برای بیمارانی که سطح هوشیاری آنها کاهش یافته است و هنوز هم دچار تهوع می شود یا برای بیمارانی که نیاز به ساکشن مکرر دارند مفید است. همچنین می توان از آن در مواقعی استفاده کرد که مسیر دهانی توسط تروما یا تریسموس مسدود شده باشد. مانند OPA، NPA یک راه هوایی قطعی نیست، اما می تواند تهویه را بهبود بخشد و زمان ارزشمندی را خریداری کند.

زمانی که راه هوایی به حمایت بیشتری نیاز دارد

در برخی بیماران، OPA نه مناسب است و نه کافی. بیماری که کاملاً بدون رفلکس گگ پاسخ نمی دهد ممکن است همچنان تهویه دشوار باشد، به خصوص اگر انسداد راه هوایی فوقانی ادامه داشته باشد یا تطابق کم باشد. در این موارد، راه هوایی سوپراگلوت مانند راه هوایی ماسک حنجره (LMA) گام بعدی منطقی است. LMA در بالای گلوت قرار می گیرد و مهر و موم بهتری را برای تهویه با فشار مثبت نسبت به OPA یا NPA به تنهایی فراهم می کند. برای اندازه، تکنیک درج و راهنمایی عیب یابی، ما راهنمای راه هوایی ماسک حنجره مراحل ضروری را با جزئیات پوشش می دهد.

ماسک استاندارد سیلیکونی حنجره راه هوایی این راه هوایی سوپراگلوتیک سیلیکونی مهر و موم قابل اعتمادی را برای تهویه با فشار مثبت در زمانی که راه‌های هوایی پایه از کار می‌افتند، فراهم می‌کند و به عنوان گام بعدی عملی قبل از لوله‌گذاری داخل تراشه در بیمارانی که پاسخگو نیستند، عمل می‌کند. مشاهده محصول →

هنگامی که یک دستگاه سوپراگلوت نیز کافی نیست، یا زمانی که بیمار در معرض خطر بالای آسپیراسیون است، لوله گذاری داخل تراشه رویکرد قطعی است. تصمیم برای انتقال به لوله گذاری بستگی به اکسیژن رسانی، تهویه، حفاظت راه هوایی و دوره بالینی مورد انتظار دارد. این گزینه های پیشرفته با OPA قابل تعویض نیستند. آنها به آموزش بیشتر، تجربه بیشتر و نظارت دقیق تری نیاز دارند.

خلاصه عملی

موارد منع مصرف OPA پیچیده نیستند، اما به راحتی می توان آنها را در طول یک احیای استرس زا نادیده گرفت. نکات کلیدی که باید به خاطر بسپارید:

• هرگز OPA را در یک بیمار هوشیار یا بیماری که به صدا یا درد پاسخ می دهد قرار ندهید.
• هرگز OPA را در بیمار با رفلکس گگ دست نخورده قرار ندهید.
• قبل از هر بار قرار دادن، به سرعت و به طور سیستماتیک رفلکس گگ را بررسی کنید.
• هنگامی که رفلکس گگ وجود دارد، به جای آن از راه هوایی نازوفارنکس استفاده کنید.
• هنگامی که یک OPA و NPA کافی نیست، به یک راه هوایی سوپراگلوت یا لوله گذاری داخل تراشه بروید.

گرفتن صحیح این تصمیمات خطر آسپیراسیون، اسپاسم حنجره و ترومای راه هوایی را کاهش می دهد. اگر در حال ارزیابی دستگاه های مدیریت راه هوایی برای مرکز خود هستید یا به جزئیات مشخصات نیاز دارید، با تیم ما تماس بگیرید برای کمک.