چه زمانی باید از راه هوایی نازوفارنکس استفاده کرد؟ علائم کلیدی و موارد منع مصرف

یک بیمار بیهوش با فک فشرده و حوضچه خون در اوروفارنکس یک سناریوی پرخطر برای مدیریت راه هوایی است. شما نمی توانید دهان را برای قرار دادن راه هوایی اوروفارنکس باز کنید و هر ثانیه مهم است. این یکی از واضح ترین نشانه ها برای راه هوایی نازوفارنکس (NPA) است، یک لوله نرم و مخروطی شکل که از بینی عبور می کند و در هیپوفارنکس قرار می گیرد تا راه هوایی فوقانی را باز نگه دارد.

دانستن زمان استفاده از راه هوایی نازوفارنکس – و زمان اجتناب از آن – یک مهارت بالینی ضروری برای امدادگران، پزشکان اورژانس، متخصصان بیهوشی و پرستاران مراقبت های ویژه است. این مقاله نشانه ها، موارد منع مصرف، اندازه و تکنیک درج را با تاکید بر تصمیم گیری در دنیای واقعی توضیح می دهد.

راه هوایی نازوفارنکس چیست؟

راه هوایی نازوفارنکس یک لوله قابل انعطاف است که از PVC یا سیلیکون درجه پزشکی ساخته شده است. داخل سوراخ بینی وارد می شود و تا زمانی که نوک آن در نازوفارنکس، درست پشت زبان قرار می گیرد، پیشرفت می کند. فلنج در انتهای بینی مانع از لغزش لوله به طور کامل به داخل بینی می شود و نوک اریب به هدایت آن از طریق مجاری بینی کمک می کند.

برخلاف راه هوایی اوروفارنکس، NPA به راحتی رفلکس گگ را تحریک نمی کند، به همین دلیل است که اغلب در بیمارانی که بیدار هستند یا رفلکس سرفه قوی دارند، خط اول کمکی است. همچنین مسیری را برای ساکشن ترشحات فراهم می کند و می تواند به عنوان مجرای برونکوسکوپی یا کاتتر تعویض راه هوایی استفاده شود.

برای استفاده عملی، دستگاه باید استریل، صاف و اندازه مناسب باشد. یک طراحی خوب راه هوایی نازوفارنکس یکبار مصرف از یک سازنده قابل اعتماد خطر عفونت را کاهش می دهد و کیفیت ثابت را در مواقع اضطراری تضمین می کند.

تامین کنندگان راه هوایی نازوفارنکس یک بار مصرف، کارخانه سفارشی - Zhejiang Sungood Te Sungood تامین کننده راه هوایی نازوفارنکس یک بار مصرف چین و کارخانه راه هوایی نازوفارنکس یک بار مصرف سفارشی، نشانه های اصلی نازوفاری... مشاهده محصول →

زمان استفاده از راه هوایی نازوفارنکس

چندین موقعیت بالینی وجود دارد که در آنها NPA بهترین انتخاب است. موضوع مشترک نیاز به دور زدن یک انسداد در راه هوایی فوقانی و در عین حال حفظ دسترسی به دهان است.

رفلکس گگ دست نخورده یا بیمار بیدار

بیماران با رفلکس گگ دست نخورده نمی توانند راه هوایی اوروفارنکس را تحمل کنند. اگر یک بیمار نیمه هوشیار دچار انسداد راه هوایی فوقانی به دلیل عقب افتادن زبان باشد، می توان NPA را با حداقل تحریک قرار داد. این اغلب در بیمارانی مشاهده می شود که سطح هوشیاری آنها به دلیل مسمومیت، سکته مغزی یا تشنج کاهش یافته است - تا زمانی که آنها هنوز رفلکس های محافظ راه هوایی دارند. زمانی که بیمار در بخش اورژانس یا در حین حمل و نقل تحت نظارت است، لوله می تواند در جای خود باقی بماند.

ترومای دهان، تریسموس یا شکستگی فک

هنگامی که دهان نمی تواند به طور ایمن باز شود - به دلیل تریسموس، آسیب مفصل گیجگاهی فکی، یا شکستگی های فک - راه بینی تنها راه عملی برای دور زدن انسداد است. اگر حفره دهان آسیب دیده باشد، NPA همچنین خون و باقی مانده را از راه هوایی تحتانی دور نگه می دارد. در ترومای صورت، پزشک باید خطر آسیب قاعده جمجمه را در مقابل فوریت آسیب راه‌های هوایی بسنجید و در صورت وجود شواهد واضح از شکستگی قاعده جمجمه، در هر گونه دستکاری نازوفارنکس احتیاط کند.

انسداد در پایه زبان

در بسیاری از بیماران بیهوش، زبان عامل اصلی انسداد راه هوایی است. NPA از پشت زبان عبور می کند و آن را از دیواره خلفی حلق جدا می کند و جریان هوا را بازیابی می کند. این به ویژه در مرحله اولیه احیا قبل از ایجاد راه هوایی قطعی مفید است. یک NPA با اندازه مناسب می تواند استریدور دمی را تسکین دهد و افزایش قفسه سینه را بدون نیاز به ابزار دهانی بهبود بخشد.

فعالیت تشنجی

در طول تشنج تونیک-کلونیک، فک اغلب فشرده می شود و ساکشن و قرار دادن راه هوایی دهانی مشکل است. یک NPA را می توان به طور ایمن در شروع تشنج وارد کرد تا راه هوایی ثبت شده را حفظ کند، و می توان آن را در طول دوره پستکتال در جای خود رها کرد. پروتکل های خدمات پزشکی اورژانسی اغلب شامل قرار دادن NPA برای بیماران تشنجی است که هوشیاری کامل ندارند و صدای راه هوایی ضعیفی دارند.

آماده سازی برای لوله گذاری نازوتراشه یا برونکوسکوپی انعطاف پذیر

NPA می تواند به عنوان راهنما یا گذرگاه لوله نازوتراشه، کاتتر ساکشن یا برونکوسکوپ عمل کند. استفاده از روان کننده و قرار دادن آرام NPA در ابتدا می تواند آسیب را کاهش دهد و موفقیت را برای این روش های پایین دستی بهبود بخشد. همچنین کانالی برای اکسیژن در طول تلاش فراهم می کند. برخی از پزشکان ترجیح می دهند یک کاتتر ساکشن با سوراخ کوچک را از طریق NPA برای پاکسازی ترشحات نای بدون لارنگوسکوپی مستقیم عبور دهند.

پشتیبانی از راه هوایی کودکان در شرایط جمجمه صورت

کودکان مبتلا به بیماری هایی مانند توالی پیر رابین یا سندرم تریچر کالینز اغلب میکروگناتیا و گلوسوپتوز دارند. NPA می تواند راه هوایی را تا زمان انجام جراحی رشد یا به عنوان یک اقدام موقتی پس از تورم جراحی حفظ کند. به والدین و مراقبان می توان آموزش ساکشن و تعویض راه هوایی در خانه را داد. در این بیماران، NPA اغلب برای هفته ها یا ماه ها استفاده می شود که نیاز به نظارت دقیق برای انسداد و تجزیه پوست دارد.

موارد منع مصرف و اقدامات احتیاطی

استفاده از NPA در بیمار اشتباه می تواند آسیب جدی ایجاد کند. قانون کلیدی این است که در صورت وجود شکستگی شناخته شده یا مشکوک در قاعده جمجمه، به خصوص با رینوره مایع مغزی نخاعی (CSF) از مسیر بینی خودداری کنید. در این تنظیمات، یک NPA می تواند وارد خرک جمجمه شود. اگرچه این یک منع مصرف نسبی در برخی دستورالعمل‌های اورژانسی است، اما هر ضربه شدید صورت که قسمت میانی صورت را درگیر کند، باید جستجو برای سایر گزینه‌های راه هوایی را تحریک کند.

سایر موارد منع مصرف عبارتند از:

• انسداد کامل بینی ناشی از پولیپ، جسم خارجی یا انحراف شدید تیغه بینی.
• انعقاد یا استفاده همزمان از داروهای ضد انعقاد، که خطر اپیستاکسی شدید را افزایش می دهد.
• جراحی بینی اخیر، به ویژه جراحی ترانس اسفنوئیدال یا جراحی سینوس.
• مشکوک به شکستگی بینی همراه با جابجایی یا ناپایداری.

در کودکان، بافت آدنوئید برجسته می تواند NPA را آسیب زاتر کند. همیشه از اندازه صحیح و روانکاری سخاوتمندانه استفاده کنید و هرگز لوله را در برابر مقاومت مجبور نکنید. اگر بیمار بیشتر آشفته شد یا اشباع اکسیژن کاهش یافت، موقعیت NPA را دوباره ارزیابی کنید و مدیریت راه هوایی جایگزین را در نظر بگیرید.

تکنیک اندازه و درج

انتخاب اندازه صحیح NPA ساده است: از نوک بینی بیمار تا تراگوس گوش اندازه گیری کنید. طول حاصل در سانتی متر معمولاً با قطر داخلی مطابقت دارد. اندازه های معمول بزرگسالان از 6.0 تا 9.0 میلی متر قطر داخلی متغیر است. اندازه های کودکان از 2.5 میلی متر شروع می شود. لوله ای که خیلی بلند است ممکن است وارد مری یا ورودی حنجره شود، در حالی که لوله ای که خیلی کوتاه است انسداد پایه زبان را برطرف نمی کند.

مراحل درج:

1. NPA را به طور کامل با ژل محلول در آب روغن کاری کنید تا اصطکاک و آسیب های مخاطی را کاهش دهید.
2. سوراخ بینی واضح تر را انتخاب کنید. اغلب سمت راست آسان‌تر است زیرا مخروطی به سمت سپتوم می‌نشیند، اما تأیید کنید که بیمار سپتوم انحرافی یا پولیپ بینی ندارد.
3. لوله را در امتداد کف حفره بینی با یک حرکت چرخشی ملایم به سمت اکسیپوت و نه به سمت بالا به سمت چشم ها حرکت دهید.
4. پس از قرار دادن، جریان هوا را با قرار دادن گوشی پزشکی روی توپی لوله یا با احساس حرکت هوا تأیید کنید. در یک بیمار تنفسی، باید بالا آمدن قفسه سینه و تراکم در لوله را نیز مشاهده کنید.

در صورت وجود مقاومت، توقف کرده و سوراخ دیگر بینی را امتحان کنید یا در اندیکاسیون تجدید نظر کنید. می‌توان تکنیک مناسبی را روی آدمک‌ها انجام داد، اما قضاوت بالینی برای رها کردن روش زمانی که صاف نیست به همان اندازه مهم است.

NPA در مقابل OPA: تطبیق دستگاه با بیمار

انتخاب بین NPA و راه هوایی اوروفارنکس عمدتاً به سطح هوشیاری بیمار و وجود ترومای دهانی بستگی دارد. جدول زیر تفاوت های کلیدی را که تصمیمات بالینی را هدایت می کند، خلاصه می کند.

در عمل، NPA زمانی ترجیح داده می شود که بیمار درجاتی از رفلکس محافظ راه هوایی داشته باشد یا زمانی که مسیر دهانی غیر قابل دسترس باشد. OPA در طول احیای قلبی ریوی در بیماران آپنه بدون سرفه یا تهوع، استاندارد باقی می ماند. بسیاری از الگوریتم های راه هوایی اضطراری در حال حاضر NPA را به عنوان مکمل اصلی راه هوایی آموزش می دهند زیرا در طیف وسیع تری از سناریوها ایمن تر است.

عوارض و راه های پیشگیری از آنها

شایع ترین عارضه قرار دادن NPA اپیستاکسی است. می توان با انتخاب یک لوله با اندازه مناسب، استفاده از روان کننده های محلول در آب و هرگز فشار دادن دستگاه به حداقل رساند. اگر خونریزی رخ دهد، فشار مستقیم به سوراخ بینی برای چند دقیقه معمولاً آن را کنترل می کند، اما ممکن است برای پاک نگه داشتن راه هوایی نیاز به مکش باشد.

عوارض جدی تر شامل برش زیر مخاطی، عفونت زیر مخاطی و حتی عبور داخل جمجمه در بیماران با شکستگی قاعده جمجمه تشخیص داده نشده است. همیشه تاریخچه و الگوی آسیب صورت بیمار را قبل از قرار دادن بررسی کنید. در بیماران مبتلا به ترومای شدید صورت، راه هوایی باید با روش‌های قطعی‌تری مانند لوله‌گذاری داخل تراشه یا راه هوایی جراحی، به جای تکیه بر NPA، ایمن شود.

پس از قرار دادن، بیمار را از نظر علائم بهبود راه هوایی تحت نظر بگیرید: بالا آمدن قفسه سینه، صداهای تنفسی، اشباع اکسیژن. اگر راه هوایی مسدود بماند، NPA ممکن است با مواد زائد مسدود شود یا در موقعیت نادرست قرار گیرد. آن را بردارید، در صورت امکان نازوفارنکس را ساکشن کنید، و یک لوله تازه را دوباره وارد کنید یا به راهبرد راه هوایی متفاوت بروید.

امتیازات به خانه

راه هوایی نازوفارنکس ابزاری ارزشمند در مدیریت راه هوایی است، به ویژه زمانی که مسیر دهانی نارسا می شود یا در دسترس نیست. زمانی که بیمار دارای رفلکس گگ دست نخورده، تریسموس، ترومای دهان یا نیاز به مجرای موقت برای برونکوسکوپی یا لوله گذاری تراشه است، باید از آن استفاده کنید. در موارد مشکوک به شکستگی قاعده جمجمه، انعقاد شدید یا انسداد بینی از آن اجتناب کنید.

با اندازه مناسب و یک تکنیک ملایم، NPA را می توان به سرعت و ایمن قرار داد و به طور بالقوه یک راه هوایی غیرقابل کنترل را به یک راه هوایی پایدار تبدیل کرد. برای مطالعه بیشتر در مورد انتخاب دستگاه راه هوایی و ایمنی درج، به مرور کلی ما در مورد قرار دادن ماسک حنجره راه هوایی و نکات ایمنی اندازه گیری مراجعه کنید.