در دنباله CAB مورد استفاده برای CPR، A مخفف Airway است. توالی کامل گردش خون، راه هوایی، تنفس - ابتدا فشرده سازی قفسه سینه، سپس باز کردن راه هوایی و سپس تنفس های نجات دهنده انجام می شود. این جایگزین دستور قدیمی تر ABC (راه هوایی، تنفس، گردش خون) شد که مدیریت راه هوایی را قبل از فشرده سازی قرار می داد.
این تغییر مهم است زیرا کاری را که یک امدادگر هنگام سقوط شخصی انجام می دهد، تغییر می دهد. تحت CAB، فشرده سازی بلافاصله شروع می شود تا خون حرکت کند. تنها پس از 30 فشرده سازی، نجات دهنده مکث می کند تا راه هوایی را باز کند و دو بار نفس بکشد، به دنبال نسبت 30:2 برای یک امدادگر.
انجمن قلب آمریکا توالی CPR خود را از ABC به CAB در سال 2010 تغییر داد و استدلال به زمان بندی رسید. تحت مدل قدیمی ABC، امدادگران اغلب در تلاش برای باز کردن راه هوایی و تنفس قبل از شروع فشار، ثانیه های ارزشمندی را از دست می دادند - و در ایست قلبی، جریان خون به مغز و قلب فوری ترین اولویت است. دستورالعمل های AHA خاطرنشان می کند که بیشتر ایست های قلبی در بزرگسالان اتفاق می افتد، جایی که فشرده سازی قفسه سینه تنها مهم ترین مداخله برای بقا است. و تأخیرهای متمرکز بر راه های هوایی، تماشاگران را از انجام دادن دلسرد می کرد.
شروع با فشرده سازی به این معنی نیست که مدیریت راه هوایی اختیاری است - فقط به رتبه دوم در خط می رود. تأخیر تقریباً 20 ثانیهای، یعنی زمانی که برای تکمیل اولین مجموعه فشردهسازی لازم است، بسیار کمتر از گردش خون بدون تردید است.
هنگامی که فشرده سازی در حال انجام است، باز کردن راه هوایی یک مرحله سریع و فیزیکی است. روش استاندارد مانور شیب سر و چانه است: در حالی که چانه را به جلو می برید، سر را به آرامی به سمت عقب متمایل کنید، که زبان را از پشت گلو دور می کند و مسیر را برای هوا باز می کند. اگر مشکوک به آسیب ستون فقرات باشد، امدادگران به جای آن از مانور فک رانش استفاده می کنند که از حرکت دادن گردن جلوگیری می کند.
این تکنیکهای دست برهنه برای اکثر موقعیتهای اضطراری کار میکنند، اما راه هوایی را بهطور نامحدود باز نگه نمیدارند - یک امدادگر باید موقعیت خود را در هر چرخه فشار و تنفس حفظ کند. در محیط های بالینی که در آن بیمار نیاز به حمایت راه هوایی برای مدت طولانی دارد، یک راه هوایی نازوفارنکس نرم و یکبار مصرف که برای حفظ باز بودن در بیمارانی که خود به خود تنفس می کنند استفاده می شود. آن کار را بدون نیاز به موقعیت یابی مداوم دستی بر عهده می گیرد.
Bystander CPR به تکنیک های دستی راه هوایی متکی است زیرا آنها به هیچ تجهیزاتی نیاز ندارند و می توانند توسط هر کسی انجام شوند. اما در بیمارستانها، آمبولانسها و اتاقهای عمل، مدیریت راههای هوایی اغلب باید بیشتر از خم کردن سر به عقب باشد.
انتخاب بین این موارد به مدت زمان نیاز به حمایت راه هوایی، میزان تهاجمی بودن مداخله و اینکه آیا بیمار خود به خود تنفس می کند یا نیاز به کنترل کامل تهویه دارد، بستگی دارد.
دستگاه های راه هوایی به طور مجزا عمل نمی کنند - استفاده صحیح شامل نظارت است، نه فقط قرار دادن. باد کردن بیش از حد یا کم باد کردن دستگاه راه هوایی با کاف می تواند باعث آسیب بافتی یا نشت هوا شود، به همین دلیل است یک سیستم نظارت بر فشار کاف که به جلوگیری از تورم کم یا بیش از حد در طول مدیریت راه هوایی کمک می کند به تجهیزات استاندارد در کنار ماسک حنجره و لوله های داخل تراشه در بسیاری از امکانات تبدیل شده است.
برای تیمهایی که به طور خاص گزینههای راه هوایی ماسک حنجره را ارزیابی میکنند، روش اندازهگیری و قرار دادن هم بر موفقیت اولین تلاش و هم بر راحتی بیمار تأثیر میگذارد. راهنمای دقیق ما در مورد قرار دادن و اندازه ماسک حنجره راه هوایی تصمیمات عملی پس از انتخاب خود دستگاه را پوشش می دهد.