لوله تراشه: انتخاب، ایمنی و بهترین شیوه های بالینی

استانداردهای حیاتی برای مدیریت لوله تراشه

را لوله تراشه (ETT) دستگاه راه هوایی قطعی در مراقبت های ویژه و بیهوشی است که به عنوان مجرای اصلی برای تهویه و محافظت در برابر آسپیراسیون عمل می کند. مدیریت موثر یک ETT صرفاً در مورد درج نیست. این امر مستلزم رعایت دقیق پروتکل های ایمنی برای جلوگیری از عوارض تهدید کننده زندگی مانند پنومونی مرتبط با ونتیلاتور (VAP) و ترومای حنجره است. حیاتی ترین پارامتر عملیاتی، حفظ فشار کاف بین است 20 و 30 سانتی متر H2O ; فشارهای زیر این محدوده خطر آسپیراسیون را افزایش می دهد، در حالی که فشارهای بالاتر از آن می تواند باعث ایسکمی مخاط نای و آسیب دائمی شود.

این مقاله راهنمای جامعی برای انتخاب ETT مناسب، مدیریت پویایی کاف و اجرای شیوه‌های مبتنی بر شواهد برای به حداقل رساندن عوارض ارائه می‌کند. با درک این تفاوت های فنی و بالینی، ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی می توانند نتایج مطلوب بیمار را در طول تهویه مکانیکی تضمین کنند.

معیارهای انتخاب و دستورالعمل های اندازه

انتخاب صحیح لوله تراشه اولین گام برای ایجاد یک راه هوایی ایمن است. تصمیم به آناتومی بیمار، جنسیت، و زمینه بالینی خاص، مانند نیازهای جراحی یا لوله گذاری دشوار پیش بینی شده بستگی دارد.

قطر داخلی و جمعیت شناسی بیمار

برای بیماران بالغ، قطر داخلی (ID) به طور معمول بر اساس جنسیت و قد انتخاب می شود. شناسه استاندارد برای یک زن بالغ متوسط است 7.0-7.5 میلی متر ، در حالی که برای یک مرد بالغ متوسط، چنین است 8.0-8.5 میلی متر . استفاده از لوله‌ای که خیلی کوچک است مقاومت راه هوایی را افزایش می‌دهد و مکش را دشوار می‌کند، در حالی که لوله‌ای که خیلی بزرگ است می‌تواند باعث آسیب تارهای صوتی و استریدور پس از لوله‌کشی شود. در بیماران اطفال، اندازه اغلب با استفاده از فرمول محاسبه می شود: ID = (سن/4) 4 برای لوله های کاف دار.

نوع لوله و ویژگی های خاص

لوله های پی وی سی استاندارد رایج هستند، اما طراحی های تخصصی مزایای مشخصی را ارائه می دهند. لوله‌های میکروکاف دارای کاف پلی‌اورتان نازک‌تری هستند که در فشارهای پایین‌تر به طور موثرتری مهر و موم می‌شوند و خطر میکرواسپیراسیون را کاهش می‌دهند. لوله های تقویت شده (زره دار) در برابر پیچ خوردگی مقاومت می کنند و برای جراحی های سر و گردن که در آن لوله ممکن است خم شود ضروری است. انتخاب نوع مناسب هم باز بودن و هم ایمنی را در طول عمل تضمین می کند.

مدیریت کاف و مانیتورینگ فشار

را inflatable cuff on an endotracheal tube serves two vital functions: it seals the airway to allow for positive pressure ventilation and prevents oral secretions from entering the lungs. Improper cuff management is a leading cause of iatrogenic tracheal injury.

را Danger of High Cuff Pressure

فشار پرفیوژن مویرگ مخاطی نای تقریباً 20 تا 30 سانتی متر H2O است. هنگامی که فشار کاف از این آستانه فراتر رود، جریان خون به دیواره تراشه مسدود می شود که منجر به ایسکمی، زخم، و بالقوه تراکئومالاسی یا تنگی می شود. مطالعات نشان می دهد که تا 50 درصد بیماران انتوبه شده فشار کاف خارج از محدوده ایمن باشد، اگر به طور منظم نظارت نشود. بنابراین نظارت مداوم یا متناوب با استفاده از مانومتر الزامی است.

جلوگیری از میکرواسپیریشن

برعکس، فشار کم کاف اجازه می دهد تا ترشحات اوروفارنکس آلوده از پشت کاف به مجاری هوایی تحتانی نشت کند، پدیده ای که به عنوان میکرواسپیراسیون شناخته می شود. این یک مسیر اولیه برای ایجاد پنومونی مرتبط با ونتیلاتور (VAP) است. حفظ حداقل حجم انسداد یا فشار حداقل 20 سانتی متر H2O برای ایجاد یک مهر و موم موثر بدون به خطر انداختن یکپارچگی مخاط ضروری است.

• نظارت منظم: فشار کاف را هر 8 تا 12 ساعت یا بعد از هر حرکت بیمار چک کنید.
• تکنیک حداقل نشت: کاف را باد کنید تا در حین دم، نشتی هوا شنیده نشود، سپس فشار را با مانومتر بررسی کنید.
• جلوگیری از تورم انگشت: هرگز کاف را با احساس تنهایی باد نکنید، زیرا این کار به طور مداوم منجر به فشار بیش از حد می شود.

پیشگیری از عوارض و بهترین روش ها

لوله گذاری طولانی مدت خطراتی فراتر از آسیب های مربوط به کاف دارد. اجرای استراتژی های مراقبت همراه به طور قابل توجهی بروز VAP، لوله گذاری تصادفی و سینوزیت را کاهش می دهد.

ساکشن ساب گلوت

ترشحات در بالای کاف ETT جمع می شوند و مخزن باکتری ایجاد می کنند. لوله های داخل تراشه با پورت های مکش ساب گلوت پشتی امکان حذف مداوم یا متناوب این ترشحات را فراهم می کند. آزمایشات بالینی نشان داده اند که ساکشن ساب گلوت می تواند بروز VAP را کاهش دهد تا 50% در بیمارانی که انتظار می رود بیش از 72 ساعت انتوبه شوند.

مراقبت از دهان و ایمن سازی لوله

بهداشت دقیق دهان با کلرهگزیدین گلوکونات باعث کاهش بار باکتریایی در اوروفارنکس می شود. علاوه بر این، برای جلوگیری از حرکت لوله که می تواند باعث ساییدگی حنجره شود، باید از وسایل ایمن استفاده شود. چرخاندن اندکی موقعیت لوله (در صورت تحمل و پروتکل اجازه می دهد) و جایگزینی طرفین مراقبت از دهان می تواند از ایجاد زخم فشاری بر روی لب ها و کمیسورها جلوگیری کند. تعطیلات آرامبخش روزانه و ارزیابی آمادگی برای از شیر گرفتن به به حداقل رساندن مدت لوله گذاری کمک می کند و در نتیجه خطر تجمعی را کاهش می دهد.